ผู้คนนับหมื่นอาจออกมาบนถนน ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น และอยู่ตื่นทั้งคืนเพียงเพื่อเฉลิมฉลองประตูเดียว ถนนกลายเป็นทะเลมนุษย์ในพริบตา เสียงเชียร์ของพวกเขากลบเสียงแตรรถ แต่เมื่อความสุขจากฟุตบอลผ่านพ้นไป คำถามเกี่ยวกับที่ดิน ที่อยู่อาศัย ความยุติธรรม และชีวิตก็กลับมาอีกครั้ง ประชาชนที่ยื่นคำร้องเรียน ครอบครัวที่ดิ้นรนกับค่าที่อยู่อาศัย คนหนุ่มสาวที่ทำงานไม่หยุดพักแต่ยังห่างไกลจากความฝันที่จะมีบ้านที่มั่นคง — พวกเขาจะหันไปหาใครได้ และจะมีใครที่ฟังอย่างจริงใจบ้างหรือไม่?
สิ่งที่น่าคิดไม่ใช่ว่าชาวเวียดนามรักฟุตบอล เพราะการรักฟุตบอลนั้นไม่มีอะไรน่าอับอาย
สิ่งที่น่าคิดคือ ทำไมเราจึงสามารถออกมาบนท้องถนนร่วมกันเพื่อชมการแข่งขันฟุตบอล แต่กลับมักเลือกที่จะนิ่งเงียบเมื่อเผชิญกับปัญหาเร่งด่วนในชีวิตประจำวัน? หรือว่าประตูที่ทำได้อาจทำให้ผู้คนตื่นเต้นได้มากกว่าคำถามเกี่ยวกับความยุติธรรม? การ “คลั่งไคล้” ถูกมองว่าเป็นความหลงใหล ในขณะที่การพูดออกมาเพื่อเรียกร้องสิทธิอันชอบธรรมกลับทำให้หลายคนรู้สึกระมัดระวัง?
ฟุตบอลอาจให้ชาวเวียดนามได้สัมผัสความภูมิใจชั่วขณะ แต่ไม่สามารถเป็นเพียงสถานที่เดียวที่เราจะพบความภูมิใจนั้นได้ สังคมที่คุ้มค่าแก่การอยู่อาศัยต้องการไม่เพียงแต่ผู้สนับสนุนที่เต็มไปด้วยความหลงใหลบนอัฒจันทร์ แต่ยังต้องการพลเมืองที่กล้าใส่ใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวพวกเขาด้วย
หากเราทุกคนสามารถร่วมเชียร์กันเมื่อมีประตูได้ ทำไมเราจึงไม่สามารถร่วมแสดงความคิดเห็นกันเกี่ยวกับปัญหาที่จำเป็นต้องแก้ไขได้? บางทีคำถามที่เจ็บปวดที่สุดอาจไม่ใช่ ‘ทำไมชาวเวียดนามจึงภูมิใจกับฟุตบอลเท่านั้น?’ แต่เป็น: เรายังต้องการภูมิใจกับสิ่งอื่นใดอีก?
https://www.facebook.com/share/v/1FBGQKuYJF/
